त्यसैले त म कवि हुँ ॥1॥
त्यसैले त म कवि हुँ ॥1॥
रबी, तिमी जहाँ पुग्न सक्दैनौ, त्यहाँ म पुग्न सक्छु
मेरो रचनाका प्रकाशले त्यस अन्धकारलाई पुछ्न सक्छु
मानिसले नसुनेका पत्थरका आवज सुन्न सक्छु
बेदनाका चाङहरुमा खुसीका तरङ्ग बुन्न सक्छु
त्यसैले त म कबि हुँ ।
चिसो बतासको सुसेली भाका म सुन्न सक्छु
सपनीमै हुँदा पनि लोक भाका बुन्न सक्छु
मध्य रातको तारा जस्तै चम्किरहन सक्छु
अनकन्टार भीर पहिरो छिचोल्दै म लम्किरहन सक्छु,
म चाहन्छु परिवर्तन, त्यसैले त म कबि हुँ ।
औंसीको अन्धकारमा चन्द्रको ज्योती बनी चम्किरहन सक्छु
न्याउलीले बिरह गाउँदा, त्यसको बेदना पनि म बुझ्न सक्छु
खहरे खोला खोंचबाट झर्दा त्यसको चोट देख्न सक्छु
बाँझो खेत उब्जाउन सक्छु, खडेरीमा पनि बर्षन सक्छु
त्यसैले त म कबि हुँ ।
म रङ्गीन छु बेरंङ्ग बस्तुमा म रंङ्ग भर्न सक्छु
चैत मासै ईन्द्रेणी बन्न सक्छु
प्यासीलाई पानी बन्न सक्छु
यात्रीलाई बाटो बन्न सक्छु
हो म कबि हुँ, त्यसैले त सवाल्टर्नहरुको आवाज सुन्न सक्छु ।
निराकारलाई आकार दिन सक्छु
अनकन्टारमा उज्यालो छर्न सक्छु
कोमामा रहेकालाई श्वास भर्न सक्छु
म एकलाई हजार बनाउन सक्छु
गाँऊलाई शहर बनाउन सक्छु,
मरुभुमिलाई बगैँचाले सजाउन
सक्छु
एकान्तमा एक्लै रमाउन सक्छु
त्यसैले त म कबि हुँ ॥
-प्रतीक लामिछाने
Comments
Post a Comment